Help, mijn perpen

Obligaties van financiële instelling raken de laatste dagen in een valversnelling. Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) gooide vanochtend nog wat extra olie op het vuur door voor te rekenen dat de banken mogelijk nog eens 200 miljard euro moeten reserveren voor kredietrisico’s. Tellen we daar de risico’s bij op voor de bedragen die banken aan elkaar hebben uitgeleend, dan stopt de teller pas bij 300 miljard euro.

De vastrentende waarden die het hardst geraakt worden, zijn de perpetuele, of eeuwigdurende leningen. Dat heeft niet alleen te maken met hun looptijd, maar ook door hun plaats op de schuldenladder als het op terugbetaling aankomt. Zeg maar ergens in het midden, na de belastingdienst, de banken, de houders van ‘gewone’ obligaties, en de achtergestelde obligaties. Daarnaast zijn het vooral particuliere beleggers die willen profiteren van de relatief hoge rentevergoeding op dit papier, rente die ook nog eens uitbetaald wordt door instellingen met vertrouwd klinkende en herkenbare namen.

Weinig vertrouwen
In dit segment van de financiële markten tekent zich een tafereel af dat zo langzamerhand opvallende gelijkenis begint te vertonen met 2008, het jaar dat Lehman failliet ging. Nu verhaasten analisten zich direct met te verduidelijken dat de huidige situatie niet vergeleken mag worden met die van Lehman, maar een van onze antennes - de mate van onrust in de handel - is vergelijkbaar met toen.

De smeerolie van de handel, liquiditeit, is namelijk zo goed als verdwenen. Tenminste, dat is wat wij zien in obligaties. Waar je obligaties in een liquide markt probleemloos met een druk op een knop kunt kopen en verkopen, daar duiken marktpartijen nu direct weg en stellen vervolgens hun koop- en verkoopprijzen op hun schermen met punten tegelijk bij. En dit bij intreden van de herfst, een tijdsspanne die statistisch toch al niet kan bogen op exorbitante koersstijgingen.

Verlies nemen
Zelf hebben we al enige tijd geleden onze posities in perpen teruggebracht of geheel verkocht. En vaak met verlies. Verlies nemen is nooit leuk, maar het hoort bij het moeilijke vak dat beleggen heet, en het is van tijd tot tijd noodzakelijk om verdere schade te beperken.

Helaas heeft de particuliere belegger een slechte naam als het erop aan komt om ten tijde van onrust de zenuwen in bedwang te houden. Dat komt voor een deel vanwege zijn tegenzin om verlies te nemen. Of door zichzelf wijs te maken dat het fonds al zoveel gezakt is dat het niet meer veel verder kan dalen. Om deze drogredenering met een voorbeeld te illustreren, ziet u hieronder twee grafieken van dezelfde lening, een perpetual van de Franse bank Credit Agricole. De eerste stamt uit de column van 23 juni, de onderste is een actuele.

Een simpele truc om die wrange knoop door te hakken, is door verliezen niet op regelniveau, maar op portefeuilleniveau te bekijken. Dus kijk niet naar het negatieve resultaat per fonds, maar naar het totaal. Als de totale schade meevalt is het gemakkelijker om afzonderlijke schuldtitels in die portefeuille te ruilen voor andere leningen, zeker als daarmee de kwaliteit van de portefeuille toeneemt. En de gemoedsrust.

Emissiekalender (Chinese Yuan)
Een opmerkelijke kandidaat meldde zich deze week op de kapitaalmarkt. Niet vanwege de naam, maar vanwege de valuta. Het Duitse witgoedconcern Bosch & Siemens emitteert maar liefst drie leningen tegelijk in de Chinese Yuan. Obligaties in Yuans (of Renminbi, zo u wilt) worden nog maar mondjesmaat door westerse bedrijven uitgegeven, maar de belangstelling voor leningen in deze vluchtvaluta neemt met de dag toe.

De modaliteiten zijn jammer genoeg van dien aard dat ze slechts toegankelijk zijn voor beleggers met een dikke portemonnee. De eerste lening heeft een driejarige looptijd (sep 2014), geeft een rente van 2,375% en is 850 mln Yuan groot. Nummer twee heeft een vijfjarige looptijd (sep 2016), geeft een rente van 3,375% en is 750 mln Yuan groot. De laatste heeft een zevenjarige looptijd (sep 2018), geeft een rente van 4% en is 400 mln Yuan groot. Voor alle leningen geldt: Stukken van 1 mln Yuan (circa 110.000 euro).

Emissiekalender
Langzamerhand neemt de emissieactiviteit in euro’s ook wat toe. De looptijden van de leningen zijn wat langer met 10 jaar voor het telecombedrijf Telia Sonera, 7 jaar voor de tolwegbeheerder Autoroute du Sud de la France, en een dubbele 4- en 8 jaars tranche van glas- en bouwmaterialenproducent Saint-Gobain. Minimumdeelname 100.000 euro. Meer info op onze emissiekalender.